دلتنگم و این یه مجازات ...مجازات عدم توکل
اما:
"دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را"
این۲ آیه ازسوره حشر شفابخش ِ .
*بسم الله الرحمن الرحیم*
هُوَ اللهُ الذّی لا الهَ الا هوَ الملکُ القدّوسُ السّلم المؤمن المهیمنُ
العزیز الجبّارُ المتکبّر ،سُبحن الله عمّا یشرکون*
هو الله الخالق البارئ المصوّر له الاسماء الحسنی،یسبّح له ما
فی السّموات والارض و هو العزیزُ الحکیم*
"۲۳و۲۴ سوره حشر"
این آیات از سوره فتح هم آرامش بخش ِ .
بسم الله الرحمن الرمن الرحیم
انّا فَتحنا لک فتحًا مبینا*
لیغفرَلکَ الله ما تقدّم من ذنبکَ و ما تاخّر ویُتِّمَ نعمَتهُ علیکَ ویهدیک َ
صراطًا مستقیمًا*
وَ یَنصُرکَ الله نصراً عزیزاً*
هوالذّی اَنزلَ السَّکینةَ فی قلوب المؤمنین لِیَزدادوا ایماناً مَعَ ایمانِهِم
ولله جُنودُ السَّموات والارضِ وکانَ اللهُ علیماً حکیماً*
" 1و2و3سوره فتح"
توصیف " عامل بودن[1] "
رفتار ما کنش تصمیم های ماست،نه زاییده شرایط ما .در نتیجه می توانیم بگذاریم احساسها تابع
ارزشها باشند.این ابتکار و مسؤولیت را داریم که اموری را به واقعیت در آوریم.
مسؤولیت یعنی قابلیت پاسخگویی.توانایی انتخاب پاسخ تان.افراد عامل آن مسؤولیت و قابلیت
پاسخگویی را دارا می باشند.موقعیت ها، اوضاع و شرایط و شرطی شدن را ملامت نمیکنند و دلایل رفتار
خود نمیدانند.رفتارشان حاصل انتخاب آگاهانه خودشان و مبتنی بر ارزشها ست ،نه ثمره ی اوضاع و
شرایط شان که مبتنی بر احساس است.
چون طبیعتاً عامل هستیم،اگر زندگیمان کنش شرطی شدن و اوضاع و شرایط است،به این دلیل است که
آگاهانه یا سهوا تصمیم گرفته ایم و انتخاب کرده ایم که ان امور،ما را کنترل کنند و در اختیار خود بگیرند
. درصورت این انتخاب واکنشی می شویم.افراد واکنشی اغلب تحت تأثیر محیط فیزیکی خود قرار می
گیرند.اگر هوا خوب باشد،حالشان خوش می شود.اگر هوا خوب نباشد ،بر احوال و طرز کارشان تأثیر می
گذارد.انسانهای عامل حال و هوای وجود شان را با خود حمل می کنند.معطوف ارزشها هستند،و اگر
ارزش آنها تولید محصولی عالی یا انجام دادن کاری به نحو شایسته باشد دیگر ربطی به این نخواهد
داشت که هوا چگونه است. همچنین افراد واکنشی تحت تأثیر محیط اجتماعی خود قرار می گیرند که
همان "هوای اجتماعی " است .اگر مردم با آنها خوب رفتار کنند ،حالشان خوب می شود.اگر خوب رفتار
نکنند،حالت تدافعی یا حمایت گربه خود می گیرند.
افراد واکنشی زندگی عاطفی خود را بر اساس رفتار دیگران بنا می کنند ،به ضعفهای دیگران
این قدرت را میبخشند که آنها را کنترل کنند و در کف اختیار بگیرد.
افراد عامل معطوف به ارزشهایی هستند که به دقت درباره آنها اندیشیده اند و آنها را درونی ساخته
[1] (responsibility(response-ability)
همان گونه که النور روزولت[1] گفته است:" هیچ کس بدون تمایل خودتان نمیتواند شما را بیازارد." و
همان گونه که گاندی گفت است :اگر خودمان احترام به خود را به کسی ندهیم،احدی نمیتواند آن را از ما
بگیرد "
اقرار میکنم پذیرش عاطفی این امر بسیار دشوار است،به ویژه اگر سالهای سال بدبختی خود را به نام
موقعیت یا رفتار شخصی دیگر توجیه کرده باشیم.اما مادامی که شخص نتواند عمیقا و صادقانه بگوید:"
آنچه امروز هستم به دلیل انتخابهای دیروز من است." این را هم نمی تواند بگوید که :" و اکنون دیگرگونه
انتخاب میکنم."
نه آنچه که برای ما پیش می آید بلکه واکنش ما نسبت به آن،ما را میآزارد.البته بعضی از چیزها میتوانند
ما را از نظر جسمی یا عاطفی بیازارد و موجب اندوه شوند. اما لزومی ندارد
که منش و هویت اصلی ما آزرده شود.در واقع ،دشوارترین تجربه ها یمان به بوته آتشی تبدیل میشود تا
منش ما را صیقل دهند و قدرتهای درونی و آزادی ما را بپرورند تا در اینده از پس موقعیتهای دشوار برآییم
و الهام بخش دیگران باشیم تا آنها نیز چنین کنند.
موقعیتهای دشوار اغلب موجب دگرگونی هایی در نگرش و برداشت میشوند.
عادت 1:
عامل باشید
اصول نگرش شخصی
تردید ناپذیر را دارد که با تلاش
آگاهانه زندگیش را استعلا بخشد.
"هنری دیوید ثارو"
انعکاس اجتماعی
گاهی نگرش ما نسبت به خود ناشی از انعکاس اجتماعی _ عقاید و بینش ها و برداشتهای افراد پیرامونمان _است!
و برای توجیه رفتار مان علل و شرایط بیرونی را مسبب میدانیم. یعنی به یک نوع جبر
محیطی اعتقاد داریم.
شاید شرطی شده ایم به محرکهایی ویژه ،به شیوه هایی ویژه و کلیشه ای واکنش نشان بدهیم.
این انعکاس ها با چه وضو حی طبیعت راستین انسان را نشان میدهند؟؟
آیا مبتنی بر اصولی هستند که خودمان درونا بتوانیم اعتبار شان را تشخیص بدهیم؟
و اما حقیقت....
انسان با استفاده از موهبت بشری خود آگاهی ،می تواند میان محرک و
واکنش ،آزادی را انتخاب کند!
آزادی انتخاب ،موهبتی است که به طرزی یکتا ما را انسان می سازد.علاوه برخود آگاهی
دارای تخیل،وجدان،اراده مستقل هم هستیم که رها از هرگونه تأثیر با خود آگاهی عمل نماییم.حتی
با هوش ترین حیوان ها هیچ یک از این موهبت ها را ندارند.حیوانها از روی غریزه یا
آموزش ،برنامه ریزی شده اند.می توان به آنها آموزش داد اما نمی توانند مسؤولیت آن آموزش را به عهده
بگیرند.به عبارت دیگر نمیتوانند ان آموزش را اداره کنند.نمیتوانند برنامه ریزی را عوض کنند.حتی از آن
آگاه نیستند.
اما به دلیل موهبت های یکتای انسانی خویش،میتوانیم برای خود برنامه های تازه ایی کاملا مجزا از
غرایز و آموزش خود بنویسیم.به این دلیل قابلیت حیوان نسبتا محدود و قابلیت انسان نامحدود است.
موهبتهای یکتای بشریمان _به میزانی که این موهبتها را به کار گیریم و پرورش بدهیم_ ما را فراسوی
عالم حیوانی می کشاند،و این توانایی را به ما می بخشد که میان محرک و واکنش،بزرگترین قدرت مان
را قرار بدهیم:آزادی انتخاب .